Son zamanlarda moralim epey bozuk...İlkokulda öğretmenlik yapmayı tatsız buluyor değilim; bilakis. Ama ZOR olan şey insanların bu denli ümitsiz oldukları bir ülkede öğretmen olmak. Burada anlamlı konuşma yapabileceğim tek bir kişi bile yok.
İnsanlar "...inanıyorum," gibi bir ifadeyi nasıl kullanmaya başladı? Belli bir anda (inanmaya ilişkin) fenomeni mi fark ettiler? Kendilerini ve başkalarını gözlemleyip inanmayı mı keşfettiler?