Neden insanlar hep kendisinden uzaktakileri severler? Yakınlarında kimse yok mu? Ya da biz imkansız aşkların heveslisiyiz, bir şarkının sözleri olduğu gibi...aradığımız mutluluğun hep uzaklarda olduğuna mı inanıyoruz?
“Göz alıcı güzelliği ile altın yapraklı bir papatya vardı. Gelen giden onun yapraklarından birer birer kopardı. Zamanı geldi,papatya soldu. Çünkü herkes; ondan bir şeyler alıp gitmişti. Kimse yerine bir şey koymamıştı.”