Çoğu zaman uyuşuk ve isteksiz oluyordum. Ara sıra kendime geldiğimdeyse de sanki ruhumu yakıt gibi tüketerek yanan bir ateşmişim gibi hissediyordum. Kendim de dahil dünyadaki her şeye karşı öfke duyuyorum. Bu kadar öfkelendiğinde, bedenin de ve zihnin de küle dönüyor.
"... gidersem kendi ellerimle hayatıma son vermekten korkuyordum. Evde intihar teşebbüsünde bulunduğumda da kalbimin derinliklerinde bir yerlerde birilerinin beni kurtarmasını istiyordum sanırım. Korkuyordum."
"Bu dünyada daha fazla yaşamak istemesine rağmen yaşayamayan insanlar varken neden böyle abartılı şeyler düşünüyorsun, iradeni güçlendirmen gerekmez mi?" diyordu. Samuray ruhu bilmem ne. Depresyonun tedavi edilmesi gereken bir hastalık olduğunu kimse bilmiyordu sanki.