Kötü bir gün geçirdin. Çok mutsuz olman için her şey buna katkıda bulundu. Ama geçecek. Yarın yeni bir gün olacak.
Bir insan kaç kere ölür ?
Hikâye, Bursa’dan İstanbul’a gelen Yusuf’un şu sözleriyle başlar:
“Ey İstanbul, eski bir dostu vefa ile kabul edecek misin?”
Reklam
Çivili kuşak ya da kırbaç kullanımı 19. yüzyılda manastırlarda oldukça yaygındır. İsa'nın azabının ve ölümünün anıldığı gün olan cuma günü birçok din adamı ve din kadını kendini kırbaçlar. Bu uygulamalar manastırların dışına da yayılır. Ars papazı gibi tarikatlara bağlı olmayan ya da Notre Dame vaizi Dominiken Lacordaire gibi gündelik yaşamda etkin bir rol üstlenen din adamlarında da bu tür uygulamalara rastlanır. Birçok sofu kadın ve genç kız, özellikle yeni din değiştirmiş olanlar çivili kuşak takarlar. Aslında Imitatio Christi'nin ateşli bir okuru olan George Sand, yeniyetmeliğinde, Augustinusçu rahibelerin yanında kalırken bir gizemcilik bunalımı yaşamıştır: "Boynumun çevresine çivili kuşak yerine, derimi bereleyen telkâri bir tespih takıyordum. Kanımın damlalarının tatlı serinliğini duyumsuyordum; acı değil, hoş bir histi bu (...) bedenim hiçbir şey hissetmiyordu, artık yoktu" diye yazar özyaşamöyküsünde.
Beden Üstünde Kesişen Bakışlar/ Dinin Etkisi/Çileci Tavır
Din insanların afyonudur. O sindirim sorunu olan, ufak bar işletmecisi buna inanıyordu. Evet, müzik de insanların afyonuydu. Şu başı ağrıyan bunu akıl edememişti. Şimdi de ekonomi insanların afyonu haline gelmişti; pek tabii İtalya ve Almanya'da da yurtseverlik insanların afyonuydu. Peki ya seks; o da insanların afyonu muydu? Kimilerinin. En iyi kimselerin. İçki insanların baş afyonuydu, ah, ne harika bir afyondu! Hoş kimileri de radyoyu tercih ediyordu, bir başka afyon, kendisinin de kullandığı ucuz bir afyon. Bunların yanı sıra kumar vardı, eğer gerçekten insanların bir afyonu varsa bu en eskisiydi. İhtiras da bir başkasıydı, herhangi yeni bir yönetim biçimine inançla birlikte insanların afyonu. (...) Ama gerçek olan neydi? İnsanların asıl afyonu neydi? Aslında çok iyi biliyordu. Dilinin ucundaydı, akşamüstleri bir iki dubleden sonra aydınlanan o yerdeydi, biliyordu. Tabii aslında orada değildi. Neydi o? Çok iyi biliyordu. Neydi o? Ah tabii, ekmek insanların afyonuydu. Gün ışığında bu aklına gelecek ve mantıklı bulacak mıydı acaba? Ekmek insanların afyonuydu.
Reklam
Reklam