Kâdirî ve Nakşi mürşidleri, müridin kendi manevî gelişimine takılıp kalmaması ve nefsine pay çıkarmaması için onu, katettiği mesafeleri görmekten perdeleyerek himaye ederler. Bu yüce tasarrufun gayesi; yolcunun, yolun manzaralarına aldanıp oyalanmasını engellemek ve onu bir an evvel, suhuletle Maksûd’a ulaştırmaktır.
Mürid, kendi kemalini gördüğü an durur; mürşid ise müridi kendinden gizleyerek onu Hakk'a yürütür.