Bakır kalaylamaktan kararmış eliyle dükkânın önündeki
iki küçük ahşap kürsüden birini gösterdi.
"Ayakta dikilme yabancı, gel şöyle otur."
Onunla gevezelik edecek vakit değildi.
"Misafirperverliğin için sağ ol," dedim edeplice. "Ama oturacak halim yoktur. Beklediğim gelmek üzere." Gülümsedi, ablak yüzünde derin bir bıçak kesiği gibi duran ağzı aralandı, alttan ikisi eksik sarı dişleri çıktı ortaya.
"Ayakta durursan daha mı tez gelecek sanırsın beklediğin?"
Belli ki tecrübesiz bir seyyah sanmıştı beni. Adam azarı hak etmişti doğrusu, yine de anlayacağı dilden konuştum.
"Tez gelmez elbet," dedim ben de gülümseyerek, "ama eğer gösterdiğin kürsüye oturursam onu beklemenin zevkini seninle paylaşmış olurum. Oysa o zevk sadece bana bahşedilmiştir.
Hayatımda ilk kez birisi bana
” kendine çok dikkat et ” dedi.
Anlamış onun kalbini taşıdığımı herhalde…
Reklam
Defalarca düştün defalarca kırıldın
ama her seferinde
yeniden toparladın kendini.
Yaralarını sarıp sarmaladın
bir başına…
Ama bu, hep böyledir.
İnsan insanı kanar.
Ve sen, yine kandın.
Olsun.
Yine toparlarsın kendini çünkü her
kandığında, her yanıldığında biraz
daha büyüyorsun.
Büyüdükçe de anlıyorsun,
İnsanın güvenmesi gereken,
öncelik vermesi gereken,ihmal
etmemesi gereken ilk kişinin
kendisi olduğunu anlıyorsun.
Çünkü önce sen varsan,
hallediyorsun gerisini.
Çünkü önce sen varsan,
toparlıyorsun kendini yeniden.
Kitaplarla filmler arasında farklar var çünkü kitaplar çok daha detaylı bir anlatım sunuyor. Filmde göremediğimiz pek çok macerayı, karakterin düşüncelerini ve evrenin ayrıntılarını kitapta keşfediyorsunuz. Filmleri ana hatlarıyla ben de seviyorum ama kitabı okuyunca yazarın hayal gücüne ayrı bir hayran kaldım açıkçası. Hiç var olmayan bir elf dili oluşturması, tamamen kendine ait bir Orta Dünya yaratması gerçekten etkileyiciydi.
Bazı kısımlarda yazarın uzun betimlemeleri yüzünden zaman zaman sıkıldım ama yine de Orta Dünya’nın detaylarını okumak ayrı bir deneyimdi.
Ben-ideali, Ben'in sineye çekmesi gereken bütün kısıtlamaları kapsar; dolayısıyla, bu idealin Ben tarafından içe yansıtılması, Ben için olağanüstü bir bayram anlamı taşıyıp, Ben için yine kendi kendisiyle bir uzlaşma olanağı sağlar. Ben'de Ben-ideali'yle çakışacak bir nesnenin varlığı her vakit Ben'in bir zafer duygusuna kapılmasına yol açar. Suçluluk bilinciyle aşağılık duygusunu da Ben ve Ben-ideali arasındaki bir gerginliğin belirtisi diye yorumlayabiliriz.
Reklam
Reklam