"İçime kapandıkça, sanki bir kazma alıp kendi içimde bir kuyu kazıyorum. Her söylenmemiş söz, her bastırılmış duygu bu kuyunun duvarlarına oyulmuş gibi. Nefes almak zorlaşıyor bazen… ama dışarı taşamayan bu yoğunluk, içimde bambaşka bir dünya yaratıyor. Hayaller… sanki o karanlıkta daha da parlıyor. Gerçekleşmemiş bir romanın giriş cümlesi oluyorlar, ya da bir maceranın taslağı.
Zihnimde kurduğum o konak… kasvetli, soğuk ama büyüleyici. Her odasında başka bir düşünce, başka bir tutku saklı. Her kapının ardında açığa çıkmayı bekleyen bir ben var. İçerisi ne kadar karanlıksa, orada şekillenen fikirler o kadar güçlü. Belki de en yaratıcı yanım, en karanlık noktalarımdan filizleniyor. Ve evet… belki de bu yüzden bazen yalnız kalmak istiyorum. Sessizce kendi içime düşmek için."