İtiraf etmeliyim ki insanlar vakitlerinin çoğunu hatta neredeyse hepsini varsayımlarla boşa harcıyorlar.Zengin olabilirdim, ünlü olabilirdim, otobüsün altında kalabilirdim...
Buraya gelen morun binbir tonuna bürünmüş manzaralarımızı gören her insan cennete geldiğine inanabilirdi.Ama ne olurdu cennette ne yapardınız? Bir süre sonra hatalara kusurlara hasret kalmazmıydınız?Aşkı, arzuyu, yanlış anlaşılmaları ve hatta belki birazda şiddeti aramazmıydınız canlanmak için.Işığın gölgeye ihtiyacı yok muydu? yok muydu gerçekten?belkide yoktu.Belkide ben anlamıyordum.Belkide mesele acıdan uzak yaşayabilmekti evet acıdan uzak yaşamak. Belkide hayatta gereken tek amaç buydu..