Pusula saatten önce icat edildi.
Çünkü yön varışın ne kadar sürede vardığından daha önemli...
İnsan çoğu zaman zamanı kaybetmekten korkar; oysa asıl trajedi, yönünü yitirmektir. Çünkü süre yalnızca varışı ölçer, fakat yön insanın hangi hakikate doğru yürüdüğünü söyler..
• Ruhatemas 🍀
Reklam
Rezil ve Yalnız
Mukayyet ol bana, sabır tükendi
İçim dışım sürekli kışla grisi
Kimse değilsin, zehir zemberek zebercet öfkesinde cinnet
Herkes ayrı cehennem, herkes aynı kıyamet
Gösterim yasak, hafızamda tuzaklar
Çığ düşerdi aklıma hatırladıkça
Silindi yüzler, kaldı sesler
Gözlerinde keder gizlenen bütün köpekler
Ordayım ben ayaklar altı günler
Güldüren bir trajediydim, yavaşça ürküten
Açıldı perde, uzun tirat, kayıp suflör
Belirsiz her yön
Sahiden vuruldu dublör
Kolla kendini şehrin kayıp şairi
Okunmayacak esamen, yazılmayacak tarihin
Kimdi kim bilir kılıçlı gösteri
Sihirbaz bir akşam harbiden kendini kesti
Rezil ve yalnız, gözlerim kapandı ben
Utancın halkasından bir zırh kuşandım
Gözlerimde gümüş pullu limanlar bağlı
Lodoslarda kaybolup soluksuz kaldım
Rezil ve yalnız, gözlerim kapandı ben
Utancın halkasından bir zırh kuşandım
Gözlerimde gümüş pullu limanlar bağlı
Lodoslarda kaybolup soluksuz kaldım
Terli yorgun ve sarhoş atlar
Gözlerimden her akşam bi' yalnız atlar
Kayıp mayıslar
Bu sen değilsin, karlı bir akşam bıçak yedin
Hafızan silindi, tüm gülümsemen değişti
👨👦Kral Baba, Kaya Baba, Yok Baba, Koşullu Seven Baba, Korkuluk Baba… Siz hangi tür babasınız? Babalar kızlarına kendileriyle, erkeklerle ve dünyayla kuracakları ilişkiyi şekillendiren nasıl bir psikolojik bir miras aktarır?
Bir kız çocuğunun kendisiyle ilgili kurduğu hikâyenin önemli karakterlerinden biri babasıdır. Kız çocukları babalarında yalnızca kendilerini koruyan, ihtiyaçlarını karşılayan ya da kuralları koyan kişiyi görmezler. Erkeklerin nasıl sevdiklerini, gücü nasıl kullandıklarını, öfkelerini nasıl ifade ettiklerini, kadınlara nasıl davrandıklarını ve ilişkilerde nasıl yer aldıklarını da büyük ölçüde babalarını gözlemleyerek öğrenirler. Bu nedenle baba-kız ilişkisi yalnızca aile içindeki duygusal bağlardan biri değildir; bir kız çocuğunun kendisiyle, erkeklerle ve dünyayla kuracağı ilişkinin şekillenmesinde önemli rol oynayan psikolojik bir gelişim alanıdır.
Bir baba kızına yalnızca soyadını, yaşam koşullarını ya da maddi imkânlarını bırakmaz. Aynı zamanda görünmez bir miras da aktarır. Kızının hata yaptığında kendisini ne kadar affedebileceğini, ne kadar değerli hissedeceğini, ilişkilerde nasıl bir sevgi bekleyeceğini, otorite karşısında nasıl davranacağını ve hayatta ne kadar yer kaplayabileceğini etkileyen birçok mesaj bu ilişkinin içinde şekillenir. Bazen bu mesajlar açıkça söylenir; bazen de yıllar boyunca tekrar eden küçük davranışların, bakışların, sessizliklerin ve duygusal tepkilerin içinde aktarılır.
Bu nedenle baba-kız ilişkisi yalnızca çocukluk yıllarına ait bir hikâye değildir. Babalar kızlarının iç dünyasında çoğu zaman onlar büyüdükten sonra da yaşamaya devam ederler. Bir kadının kendisine söylediği cesaret verici cümlelerde de yetersizlik hissettiği anlarda zihninde yükselen eleştirel seste de bazen babasının izleri bulunabilir. Bu
kalanların sesi
Gidenlerin çoğu, arkalarında bıraktıkları enkaza bakmadan anlatır hikâyelerini. Kimseye zarar vermediğini söyler, o kadar da acımasız olmadığını, kimsenin hayatını yıkmadığını... Çünkü insan, vicdanını rahat ettirecek bir köşe arar kendine. Aynaya baktığında gördüğü yüzün suçlu değil, yalnızca mecbur olduğunu düşünmek ister. Oysa giderken dönüp ardına bakmayanların dilinde hep aynı cümle vardır: "Daha fazla üzülmesin diye gittim." Kalırsam ona da bana da zarar verecekti derler. Fakat nasıl gittiklerini, hangi sessizlikleri geride bıraktıklarını, hangi yaraları açıklamasız bıraktıklarını unuturlar.
Yürümeye cesaret edemedikleri yolların başında verdikleri sözleri de unutur insanlar. Birlikte çıkılan yolculukların ortasında yön değiştirdiklerini, bir zamanlar gözlerinin içine bakarak kurdukları hayalleri yarım bıraktıklarını da... "O an öyle hissediyordum" derler sonra. Sanki bir kalbin üzerine bırakılan sözler, hissin ömrü kadar kısa olabilirmiş gibi. Oysa bazı cümleler söylendiği anda yalnızca bugüne ait olmaz; geleceğe uzanır, umut olur, yuva olur. Sonra anlarız ki o sözlerin içinde bizim adımız hiç yokmuş. Aynı düşleri kurmak istemişler belki, ama başka ellerle, başka hayatlarda.
Elbette her şey değişir. İnsan değişir, mevsimler değişir, duyguların yönü değişir. Hiçbir sevda aynı ritimde sonsuza kadar sürmez. Fakat değişmek, kırıp dökmeyi meşru kılmaz. Gitmek bazen kaçınılmazdır ama güzel gitmek de bir erdemdir. Çünkü bir insanın evini ateşe verip ardından "Ben zaten ateşi hiç sevmem" demesi, küllerin gerçeğini değiştirmez. Yanan duvarlar, is kokusunu uzun süre taşır. Giden unutsa bile, kalan o yangının sıcaklığını yıllarca avuçlarında hisseder.
Belki de en büyük kırgınlık yapılanlardan değil, hiç yapılmayanlardan doğar. Bir çaba göstermeden vazgeçmekten... Daha
“Pusula saaten önce icat edildi.
Çünkü yön varışın ne kadar süreceğinden daha önemlidir.”
Reklam
Reklam