Karma bir mahallede büyüdüm.. Kürdü, alevisi, göçmeni.. ama çocuk olarak bunları bilmezdik ve hepbirlikte gece yarılarına kadar, ailelerimizin birbirine duyduğu güvenle oyunlar oynardık. Futboluna kadar.. ve kazanan birlik ve bolca gülücük olurdu. Oyunlardan da ziyade o kardeşliği, o saflığı ve güveni özlüyorum sanırım...
Kardeşi kardeşe kırdırdılar... Bir çok ülke teknolojide eğitimde ilerlerken biz Arap kürt türk diye birbirimizi ayırmaya uğraşıyoruz hala..
Bakıyorlar, ben bu ülkeyi nasıl karıştırabilirim? Bu rengarenk çiçekli bahçeyi nasıl talan etmeli? O halinden, o çeşitliliğinden faydalanarak.. Osmanlı Devleti'ni de içten içe böyle çürüttüler ama onun küllerinden bir ders gibi, Türkiye Cumhuriyeti kuruldu.. Şimdi aynı oyunu, çağına ve çağın çocuklarına göre, hiç acımadan yapıyorlar.. Ailelerimiz bizim yaşlarımızdayken bu sıkıntıları çekti, bizde çekiyoruz ama bir sonraki kuşağa bunları yaşatmamalıyız... Tek bir ırk var o da İnsanlık ırkı ve onun evi insanın gönlü.. Uzak değiliz birbirimizden.. ve temennimiz o ki artık uzak olmayalım...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.