Peki hangisinin iyiliğinden söz edebiliriz? Bilmeyen mi iyidir, bilip de yapmayan mı?
Cömertlikten örnek vermek gerekirse; hiç parası olmayan kişi ne kadar cömert olmak isterse istesin cömertliğini çevresindekilere aktaramaz. Ama parası olan kişi, elindeki para sayesinde cömertlik kimliğine bürünebilir. Aynı şey kötülük için de geçerlidir. Bence asıl iyi, kötülük kavramını bilip de yapmayandır. Zaten diğeri istese de yapamaz.
Bilip de yapmamak tercihtir. Bilmeyenin nasıl tavır alacağını,davranacağını bilemeyiz
Kimsenin sınanmadığı günahın masumu olmadığını bildigimize göre kimse sınanmadığı iyiliğin sahibi de değildir. Bilmeyen ise iyi veya kötü şeyi yapmaktan mahrumdur. Birşeyden mahrum olana o şeyin vasfını nasıl yükleyebiliriz ki?
Kötülüğü bilmediğim ve dolayısıyla o kötülüğü işleyemediğim zamanları kötülüğü bilip de yapmamayı tercih ettiğim zamanlara yeğlerim. Nedeniyse çok aşikar; kötülüğü bilmediğim vakitlerde, bilmeme sebebimin kötülüğe yaklaşmayı seçmemem ve dolayısıyla herhangi belirli kötülüğü tam olarak bilemememdir. Bilmemek, eğer bilgi kötü muhtevaya sahipse bilmekten daha sevilesidir zira saf, temiz insanları sevmemizin nedeni de tam olarak budur. Biz, kötülüğü bildiğimizden ve onların bu kötülüğü -artık o kötülük her neyse- bilmemesinden dolayı onlara gıptayla nazar ederiz dolayısıyla ben kötülüğü bilmemeyi isterdim ama biliyorum 😈
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.