tek tek bütün düşünceleri zihninden kovmakta giderek ustalaşıyordu,öyleki beyni kış uykusundaki beyaz bir buzula benzemeye başlamıştı
Tarih, toprağın nasıl sürüldüğü, ekmeğin nasıl pişirildiği, evin nasıl inşa edildiği, annelerin bebeklerinin altını nasıl bağladığı, eğitimin nasıl yapıldığı, bir erkeğin bir kadına aşkını nasıl söylediğiydi.
O vakit titreyerek ayağa kalktı: "Geliyorum, anne!..." dedi ve hayatta bir ümidi kalmamış bu çocuk, yavaş yavaş, bu siyah geceden, şu kendisini çekip almak isteyen ademden (yokluktan) ayrılarak,mevcudiyetini
(varlığını) daha kuvvetle çeken bu sese uyarak, annesini takip etti...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.