Liva Korkuyorum, korkuyorum
Bir adım ileriye, bir adım geriye atmaktan.
Yalnızlığımda kendimi buldum,
Sessizlik, sessim oldu, sonunda.
Gölgeler uzarken üzerime,
Bir ışık aradım, kaybolup giden izlerinde,
Belki de, kaçarken kendimden,
Kendi içimde saklandım, kendimden gizlice.
Düşlerim mi beni terk eden,
Yoksa hakikatin sert yüzü mü?
Korkularımın içinde büyüyen,
Gerçek ben miyim, yoksa bir gölge mi?
Biliyorum, dünya zindanında karanlık,
Her ne kadar sonsuz sanılsa da,
Güneşin doğuşu, hep saklıdır ufukta,
Ve en keskin aydınlık, geceden doğan karanlıkta.
