Psikoloğumun tavsiyesiyle uzun yıllardır sosyal medya kullanmıyorum. Kronikleşmiş majör depresyonumda ciddi bir hafifleme yaşadım diyebilirim. Ölçüsüz şekilde başka hayatların bize yansıyan ışıltısına maruz kalmak insana kendi hayatının yaşanmaz olduğu hissini doğuruyor. Farkında olmadan arka planda işleyip duran kıyaslama ruhu çok yoruyor.
Bu durum mutluluk hormonlarından biri olan serotonin ile ilgili. Bizler artık sadece ödül ile tatmin olmuyoruz. Elde ettiklerimizin toplum tarafından da hoş karşılanmasını, onaylanmasını istiyoruz. Bu yüzden birbirimizi kopyalıyoruz. Başkalarında olup da bizde olmayan şeyler bizim seretoninimizi düşürüyor, mutsuz hissediyoruz. Seretonin yükselişi ve düşüşüne son yıllarda en çok sosyal medya aracılığıyla şahit oluyoruz. Artık sadece dopamin bizi tatmin etmiyor, serotonin yükselişi de istiyoruz.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.