İnsan doğasında olan bir durum. Misal; babam vefaat eteğinde bir daha nefes alamayacağım sanmıştım. 4 yıl önceydi, hayat zindan oldu. O gün ölüm haberini aldığımda bana "Üzülme, hayat tekrar normale dönecek" deselerdi sanırım kavga ederdim. Ama şuan (eskisi gibi olmasa da) hayat normal akışında.
Yani Dostoyevski örneğinize uyarlarsak: başımı yastığın altına soktum, evet. Ama şuan hayatın bana sunduğu oyunları tekrar oynuyorum. Çünkü çocuğum ben, doğam bu. Evet o korkuyu öğrendim. İç dünyamda onu tecrübe ettim. Fakat bir kere korktum diye hayatı yaşamaktan vazgeçemem
Öncelikle Allah rahmet eylesin inşallah 🤲🏻 hepimiz için geçerli bu insanız işte. Bir şekilde travmalarımızı atlatmamız gerekiyor. Fakat ben başlığı kişisel sorunlarınızdan ziyade dünya üzerinde tezahür eden ve toplumun temelini ilgilendiren konular için attım. Başlığıma değer verip okuyup yorum yaptığınız için teşekkür ederim 🌸✨
İnsan depresyondayken, mutsuzken, olumsuz bakıyorken çevresine, hatta başkasının yerine utanıyorken bazen, başını yastığa, yorgana, kuma gömmek istiyor. Öte yandan hayatın devam ettiğini herkes biliyor. Yakınlarımızın ölümü bizim için biricik bir olay iken dışarıdaki insanlar için günlük hayatın sıradan olaylarından biri. İşte biz de bunu farkettiğimizde kendi ölümümümüzü bile düşünmeyi bırakıyoruz. Çünkü biz, kendimize göre bile bir başkasıyız. Çünkü yaşadığımız hayatın hızı kendimize bile yabancılaştırıyor bizi.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.