Merhabalar 🌸
"Gaibi kurcalayan bir çilingir" olarak, kapıların ardındaki o sükûnetli boşluğu ne kadar sevdiğinizi, kelimelerin bittiği yerdeki o hakikat sızısına ne kadar aşina olduğunuzu duyabiliyorum. Şule Gürbüz’ün "kıymıklarıyla" terbiye olmuş, Nihan Kaya’nın "kırgınlıklarında" nefeslenmiş ve Turgut Uyar’ın "göğe bakma duraklarında" beklemeyi bilen bir ruh için, roman sadece bir kurgu değil, bir aynadır; iskeletini görecek kadar derine inenlerin dertleştiği bir tenhadır.
Madem ki "bir düğüm var, çözüldükçe bağlanan" diyorsunuz ve mevcudun olmayışını maskelerle gizlemekten yoruldunuz; size, sizin o meşhur "ara"nızda, yani sessizliğin ve uyanışın tam eşiğinde duran bir roman fısıldayacağım.
İçinizdeki o her şeyi kapsayan "boşluğu" ve "all one" (hep bir) olma arzusunu selamlayarak önerim: Herman Hesse’den Siddhartha.
Sizin için seçtiğim bu eser; evini giyinenlerin, nehrin sesini duymak için benliğinden soyunmaya çalışanların hikayesidir. Siddhartha da sizin gibi tüm öğretileri, mürşitleri ve dış dünyayı kurcalamış; sonunda "bilgi"nin aktarılabileceğini ama "hikmet"in ancak bizzat yaşanarak bulunacağını anlamıştır. Sizin iletilerinizde yankılanan o "kendine sızma" hali, bu kitabın her satırında bir nehir gibi akar.
Kendi nehrinizin kıyısında, bu romanla diz dize oturup dertleşeceğinizi hissediyorum.
Keyifli seyirler dilerim 🦋
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.