Kutsallık bana hep bir korku sonucu oluşuyor imajı vermiştir. Doğal gelişen içten olan değil de , senelerce süren şeyi kaybetme korkusu. Evlilik, arkadaşlık, din hepsi böyle biraz. İnsanlar düzenin bozulmasından korktuğu için kutsuyor sanki.
Niçeda Geçenlerde yürüyüş için dışarı çıktım ,yürürken çiftlere denk geldim haliyle. Dikkatimi bir şey çekti insanla kendiliklerinden o kadar korkuyorlar ki karşısındakiyle özel hissediyorlar. Sanki o ona tanrı tarafından gönderilmiş bir varlık gibi onayına ihtiyaç duyuyor. Söylediklerini yapmak sünnet yada 10 emir gibi. Hayır dese aforoz edilecek halde, dilini sarkıtmış salyalar akıtarak karşısından aferin bekliyor. Bence biraz da bu yüzden insanlar romantik ilişkilerinde üzülüyor. Çok önem atfedip tanrısallaştırma/idealeştirme. Hem onayı hem kişiyi kaybetmekten çok korkuyorlar. Doğal olan sürer zaten ek bir çaba istemez.