Suyun içinde yanmak,
Hangi su bu eylemi gerçekleştirir ki?
Bilmem doğru tasavvur edermiyim.
Tahtanın can özü tohumdandır.
İnsanın tohumuda kalbidir.
Hangi kalp tahta olup kalmak ister ki,
meyve vermek dururken.
Sanırım bu tahta meyve verememenin sancısını içine akıttığı göz yaşlarının acı suyunda yanarak veriyor.
Yağan yağmur değil rahmettir,
Yanan tahta değil kalptir.
Her rahmet yağmuru her kalpte aynı ihtimali uyandırmaz.
İhtiyacımız var bizi bu dünyadan tenezzüh eden gözyaşlarına…
Bu anlatılırmıya da gelince bilemem ama veciz bir söz aklıma geldi,
“Bilenler söylemez,söyleyenler bilmez.”🌾