Arthur Schopenhauer’ın Aşk ve Kadınlar Hakkındaki kitabını okudum. Zıt görüşlü kaynakları okuyorum. Bu kitap hakkında inceleme paylaşırsanız sevinirim. Eğer ki paylaşacak olursanız katıldığınız ve katılmadığınız kısımları belirtmenizi ve toplumda düşüncelerinize paralel olarak gördünüğünüz eksikleri belirtirsenizi rica ediyorum. Detaylıca okumaktan memnun olurum.
Woolf, bu kitabında öncelikli olarak kadınların dehasının önündeki engelin biyolojik değil oda ve para eksikliği, yani sosyo-ekonomik koşullar olduğunu vurgulayıp aynı zamanda yetersizlik ve kaygı dinamiklerine işaret ediyor. Gücü elinde bulunduran erkeğin, entelektüel düzeyde eşitlik sağlandığında tahakkümünü kaybetme korkusu, psikolojik bir savunma mekanizması olarak kadınların gelişimini engelleme eğilimi doğurabilir çünkü korku, baskılama mekanizmasını tetikleyen temel duygulardandır. Bahsedilen bir diğer husus kadınların, kendi potansiyelini gerçekleştiren bağımsız bir özne değil, erkeğin narsistik yaralarını saran, onun özgüvenini yapay bir biçimde büyüten bir nesne konumuna indirgenmiş olması. Erkeğin toplumsal büyüklüğü, kadının sistemli olarak küçültülmesi ve gölgede bırakılmasıyla sağlanmıştır. Bunların dışında katıldığım kısımlar Woolf’un "sağlam bir geleneğe sahip olmama" yönündeki tespitiydi. Erkek yazarlar, kendilerinden önceki yüzyıllık bir edebi mirasa sırtlarını yaslayarak güvenle üretebilirken kadınlar her seferinde sıfırdan başlamak, kendi yollarını kendileri açmak zorunda kalmışlardır. Hatta dönemde kadınların rahatça eser yazamadığından hatta erkek isimleri kullanarak eserlerini yayınladıklarından da bahsediliyor. Aynı şekilde iffet kavramının toplumsal bir fetiş olarak icat edildiği görüşü, antropolojik açıdan
doğrulanabilir bir gerçektir. İffet ve saflık beklentisi, kadının yaratıcı enerjisi zihni ve bedenini kontrol altında tutmak için kullanılan psikolojik bir baskı aracı olarak değerlendiriliyor bahsedilen dönemde ki bu kavram hala kadınlar üzerinden değerlendirilir ve sadece kadınlara özgü olduğu düşünülür. Eksik bulduğum kısımlar ; Woolf’un dönemin sınıfsal imtiyazlarının (odası ve parası olan İngiliz kadınlarının) sınırları içinden konuşmasıdır. Bu yaklaşım, farklı bilgi birikimine sahip olan ya da akademinin dışındaki milyonlarca kadının varoluşsal mücadelesini görmezden gelme riski taşıyabilir. Günümüz toplumu ile paralellikleri ise Woolf'un "Kadınlardan entelektüel anlamda hiçbir şey beklenmemesini vurgulayan ve eril ağızlardan çıkan bir yığın fikir..." tespiti, günümüzde kabuk değiştirerek varlığını sürdürmektedir. Bugün artık kadınların üniversiteye gitmesi engellenmese bile, iş hayatında "cam tavan" sendromu, kadın liderlere yönelik örtük önyargılar bu durumun güncel yansımaları olarak değerlendirilebilir. Kitapta bilinç akışı tekniği kullanılarak yazılmış okurken bazen dikkat dağıtabiliyor.
Dönütün için bende teşekkür ediyorum. Görüşlerine psikolojik bir perspektiften bakacak olursam evet, biyolojik bir donanımla doğuyoruz ancak insanı diğer hayvanlardan ayıran temel fark, kültürel evrim ve üst beyin gelişimiyle dürtüsel doğasını aşabilme kapasitesidir. Doğada dişinin çocuk bakması bir zorunluluk olsa da, modern psikolojide bağlanma teorisi bakım veren figürün sadece biyolojik anne değil, çocuğun duygusal ihtiyaçlarını karşılayan herhangi bir yetişkin olabileceğini kanıtlamıştır. Çocuğun sağlıklı gelişimi ve büyümesi için bakım sorumluluğu biyolojik bir zorunluluktan çok ebeveynlerin cinsiyetinden bağımsız olarak sunacakları duygusal istikrar, güvenli bağlanma ve nitelikli rehberlik üzerine inşa edilmelidir. Günümüzde çocuk büyütmek, neslin fiziksel devamından öte hem anne hem babanın aktif katılımıyla bireyin özgür iradesini ve kapasitesini destekleyen çok yönlü bir sorumluluktur. Erkeklerin gücü kaybetme korkusu bir hastalık değil ama bu korkunun hastalık derecesine geldiği noktalarda mevcuttur. Kadının hormonal döngülerinin mantıklı karar vermesine engel olduğu durumu ise modern nöropsikoloji tarafından desteklenmiyor nitekim kriz anlarında ya da kritik anlarda soğukkanlılık, cinsiyetten ziyade prefrontal korteks gelişimi ve mizaçla ilgilidir. Kadının içindeki sığınma ya da erkeğin otorite ihtiyacı olarak kodladığınız durumlar, aslında binlerce yıllık toplumsal öğrenmenin bir sonucudur ve kitapta tam da bu yüzden kadınların sırtlarını yaslayacakları bir geleneğin olmamasını büyük bir eksiklik olarak görür. Eğer kadınlar kendi potansiyellerini gerçekleştirmek için 'kendine ait bir odaya' ve ekonomik özgürlüğe sahip olurlarsa, mutlulukları bir başkasına sığınmak üzerinden değil, öz-gerçekleştirme üzerinden şekillenecektir. Mutlu olurlar mı konusunda bireysel olarak mutluluğun kimde hangi anlamlara geldiği değişkenlik gösterdiği için bu konuda evet mutlu olurlar gibi bir yorum yapamıyorum.
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.