Acılar asla azalmaz maalesef. Her geçen gün katlanır, alışmayız alışmak zorunda kalırız. Çünkü acıyla yaşamaktan başka seçeneğimiz yok.
Acı bazen azalmaz gibi hissedilir, hatta üst üste birikir gibi görünür; ama insanın değişmeyen tek şeyi acı değil, ona verdiği anlam ve taşıma biçimidir. “Alışmak zorundayız” doğru gibi dursa da aslında çoğu zaman yaptığımız şey zorunluluktan çok hayatta kalma çabasıdır; yani acının içinde kaybolmak değil, onunla birlikte yaşamaya devam edebilecek bir alan açmak. Çünkü hayat sadece acının kendisinden ibaret kalsaydı, insanın devam etmesini sağlayan hiçbir kırılma noktası da olmazdı. 🙂🙏🏻
Asthley sizinde hocam.😊🌸Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.