Başta insan hiç mutlu değildir, ama bütün zamanını kendisini mutlu edeceğini sandığı bir şeyin peşinde çabalayarak geçirir, hedefine nadiren ulaşır ve ulaştığında da yalnızca düş kırikligina ugrar: sonunda bir enkaz gibidir ve limana yelken direkleri ve donanimlari yok olmuâ bir sekilde gelir. Ve o zaman mutlulugu ya da mutsuzlugu hepsi birdir; cunku hayati yok olmakta olan mevcut andan başka bir sey degildir; ve artik bu hayati bitmistir.