Gösterişe, abartıya, başka birilerinin etkisiyle sarsılabilen temeli olmayan insan ilişkilerine değil; inceden yapılan güzelliklere, nazik duruşa, ağır başlılığa ve çıkarsız sevgiye inanıyorum. Kendi halindeliğe, omurgalı duruşa ve arkası dolu cümlelere inanıyorum.
Daha büyük binalara ya da daha pahalı arabalara ihtiyacımız yok. Toplum olarak aslında ihtiyacımız olan, daha ucuz ve küçük şeyler; vicdan, karşılıksız iyilikler, tebessümler, nezaket, samimiyet, edep ve doğruluk. Medeniyet pahada değil insanın özündedir.
Ben eskiden herkese hakkımı helal ederim sanıyordum ama büyüdükçe öyle kötülükler görüyorsun ve anlıyorsun ki bazı insanlar bu dünyada hesaplaşmaya değmez.
Belki en sevdiğin kitap henüz okumadığındır. Belki en sevdiğin çiçek leylak değildir, hiç koklamadığındır. Belki de yanında olmasını istediğin hayatından geçip gitmiş birisi değildir, henüz karşılaşmadığındır. Zamanın götürdüklerinden haberdarsın, getireceklerinden değil.
Olur öyle, tanımadığın çukurlara düşer, sonra o çukurları herkese anlatacak kadar öğrenirsin. Düşmeyin dersin, ne yapın edin düşmeyin. Sonra gider yine sen düşersin. Bu böyledir çünkü, yaptığın bir hatayı elbet bir gün yine tekrarlarsın.
