yusuf kesimoğlu
@yusufkesi
941’de İzmir, bela çiçeği
sahil boyu karanlık
sevdalı bulutların hali
yağmur da ne kadar tembel yağıyor
kendimizi akan suya bıraktık
serseriler misali
941’de izmir
izmir şehrinin ışıkları yanıyor
çıktı şair namzedi attilâ ilhan
çıktı yelken gibi sokaktan
banyolar’a doğru şöyle uzanıyor
..........
..........
-Attila İlhan
DALALET
İnsanlar mizâç itibariyle birbirlerinden farklı oldukları gibi,
kavrama ve öğrenme kabiliyetleri yönünden de oldukça farklıdırlar:
Bir insanın aklı ile tesbit ettiği ve "tek kurtuluş yolu" olarak sunduğu teorileri,
diğer bir insan; tamamen "saçma" olarak nitelendirebilir.
Hatta insanın aklî muhakemesini işletmeyip,
hakikati bulmada, iyiyi ve kötüyü birbirinden ayırmada
gaflete düşmesi de mümkündür.
Bütün bu ihtimaller olmasaydı,
aklı ile hareket eden ve "hakikati bulduğunu" ileri süren herkese
sen bilmezsin buraları
yanlış anlaşılmasın diye
insanın yüzüne bile bakılmaz
elalem ayıplamasın diye
DÜNYA ÇOK BÜYÜK
KAİNAT ONDAN DAHA DAHA BÜYÜK
BU BÜYÜKLÜĞÜ FARK ETMEK, KÜÇÜK OLDUĞUMUZ ANLAMINA GELMEZ.
AMA HADDİMİZİ DE BİLMELİYİZ,
AYRICA
KÜÇÜK ŞEYLERLE UĞRAŞTIĞIMIZDA, KÜÇÜLECEĞİMİZİ SANIYORUZ.
Konuştuğunuz herkesin kıymetini bilin. Ha gerçek hayatta ha burada. Hiç fark etmez çünkü şu cam parçasının arkasında da sizinle konuşan bir insan var ve o insana ya da size 1-2 saniye sonra bile ne olacağı hiç belli değil. Birini mi seviyorsunuz? Sevin. En doğal hakkınız ama onu sevdiğinizi iliklerine kadar hissettirin. Belki bundan pişman olacaksınız ama en azından keşkeniz olmayacak. Nefret mi ediyorsunuz? Edin ama içinizden edin, onu incitmeyin. Hayat kısa ve sevdiklerimizle geçirdiğimiz her salisenin kıymetini bilmeliyiz.