Kübra Kuştul
@zatialiniz
Gönlümüzün aydınlığa ihtiyâcı var.
uzun süreli yaralı kalmak, bir yarayı uzun süre taşımak, artık kalbin bu yük altında ezilmesi, iki büklüm olması ama senin yine de ısrarla o yarayı taşımak istemen, kendine yaptığın en büyük kötülük olabilir. ruh iyileşmek ister.
“Aniden olmadı, birikti. Yavaş yavaş doldu, sonunda taştı. Bugün attığım adımla bitirdim…”
her şeyin yarıda bırakılabilir bir yönü olduğunu kabullenmek, insanın hayatında bambaşka kapılar açıyor. ne kadar ilerlersen ilerle bütün yollardan dönülebilir. aşklar ve dostluklar bitebilir. ne kadar emek vermiş de olsan o hikâye senin istediğin gibi bitmeyebilir.