Mert
@zeittnot
Şu anda okuduğu kitap
Santiago’nun Zaferi
Adeta “hayatta en son umutlar ölür diyen.” ve bunu okurken sürekli olarak bize hissettiren Kübalı bir balıkçının hikayesi: 
Yaşlı Adam ve Deniz
84 gün süren şanssızlık sonrası kendisine “salao” yani şanssız damgası vuran çevresindekilere rağmen inancını kaybetmeyen Santiago, 85. gün Gulf Stream akıntısında kıyıdan uzaklara açılır. O gün oltasına takılan kılıçbalığı o kadar büyüktür ki 3 gün 3 gece boyunca sürecek bir mücadele başlar ihtiyar için.( 
Ernest Hemingway burada insan psikolojisini keskin hatlarla hissettiriyor okura.) Santiago açık denizin ortasında yalnızken tıpkı bir insanla konuşur gibi tuttuğu devasa balıkla konuşmaya başlar. Büyüklüğüne ve gücüne o kadar saygı duyar ki “kardeşim” diye hitap eder balığa. Kıyıya çıktığında küçük dostu Manolin’e söylediği gibi insanın biriyle konuşmasının denizde kendi kendine konuşmasından çok daha güzel olduğunu fark etmesi de aslında bu mücadelenin Santiago’yu ne kadar zorladığını da gösteriyor.
Büyük hayranlık duyduğu beyzbol oyuncusu Joe DiMaggio’nun topuğundaki kemik çıkıntısının verdiği acıya dayanarak oynamaya devam etmesi gibi asla mücadeleyi bırakmamıştır Santiago. Tuttuğu devasa kılıçbalığına köpek balıklarının saldırılarından geriye kalan bir iskeletle kıyıya dönmesine rağmen aslında ilerlemiş yaşına, yorulmuş, eski gücü kalmamış vücuduna rağmen bir zafer kazanmıştır. Bu zafer, geriye sadece kafası, omurgası ve kuyruğu kalmış olan devasa balığa şaşkın ve hayran gözlerle bakan insanların yeniden saygısını kazanan, sınırları sonuna kadar zorlayıp asla pes etmeyen Santiago’nun zaferidir.
Geriye döndüğünde adeta perişan halde o elleri yaralı, bedeni tükenmiş halde olan Santiago adeta yok olmuş ancak yenilmemiştir. Tıpkı Hemingway’in “İnsan yenilmek için yaratılmamıştır… İnsan yok edilebilir ama yenilemez.” dediği gibi…
Zafer, bazen
Yaşlı Adam ve Deniz
84 gün süren şanssızlık sonrası kendisine “salao” yani şanssız damgası vuran çevresindekilere rağmen inancını kaybetmeyen Santiago, 85. gün Gulf Stream akıntısında kıyıdan uzaklara açılır. O gün oltasına takılan kılıçbalığı o kadar büyüktür ki 3 gün 3 gece boyunca sürecek bir mücadele başlar ihtiyar için.( Ernest Hemingway burada insan psikolojisini keskin hatlarla hissettiriyor okura.) Santiago açık denizin ortasında yalnızken tıpkı bir insanla konuşur gibi tuttuğu devasa balıkla konuşmaya başlar. Büyüklüğüne ve gücüne o kadar saygı duyar ki “kardeşim” diye hitap eder balığa. Kıyıya çıktığında küçük dostu Manolin’e söylediği gibi insanın biriyle konuşmasının denizde kendi kendine konuşmasından çok daha güzel olduğunu fark etmesi de aslında bu mücadelenin Santiago’yu ne kadar zorladığını da gösteriyor.
Büyük hayranlık duyduğu beyzbol oyuncusu Joe DiMaggio’nun topuğundaki kemik çıkıntısının verdiği acıya dayanarak oynamaya devam etmesi gibi asla mücadeleyi bırakmamıştır Santiago. Tuttuğu devasa kılıçbalığına köpek balıklarının saldırılarından geriye kalan bir iskeletle kıyıya dönmesine rağmen aslında ilerlemiş yaşına, yorulmuş, eski gücü kalmamış vücuduna rağmen bir zafer kazanmıştır. Bu zafer, geriye sadece kafası, omurgası ve kuyruğu kalmış olan devasa balığa şaşkın ve hayran gözlerle bakan insanların yeniden saygısını kazanan, sınırları sonuna kadar zorlayıp asla pes etmeyen Santiago’nun zaferidir.
Geriye döndüğünde adeta perişan halde o elleri yaralı, bedeni tükenmiş halde olan Santiago adeta yok olmuş ancak yenilmemiştir. Tıpkı Hemingway’in “İnsan yenilmek için yaratılmamıştır… İnsan yok edilebilir ama yenilemez.” dediği gibi…
Zafer, bazen
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
%36 (100/277 syf.)
