KENDİME NOT:
Diğer insanların sevmediğimiz bir özelliği olunca ve o özellik biraz canımızı sıkmışsa o insanı komple hayatımızdan çıkarmak istiyoruz bazen. Ama şunu fark ettim; birilerini hayatından çıkarınca yerine başkalarını almak mümkün olmuyor her zaman, hele ki yaş ilerledikçe. Ve bence insanlara ihtiyacimiz var; iyi hissetmek için, sohbet için, arkadaşlık için. Ayrıca biraz kurcalayınca herkesin kötü yönleri oldugunu göreceksin. Bir insanın sevmediğim bir özelliği, eğer aşırı rahatsız edici değilse ve bana zarar vermiyorsa, o insanın o özelliğini sevmiyorum; o özelliğin aktif oldugu zamanlarda onunla görüşmüyorum.Cimri bir arkadaşla yemeğe çıkmam, tatile gitmem ama sohbetini seviyorsam sohbet edebileceğim başka ortamlarda buluşurum.İnsanları parçalı sevmek mümkün.
Bir doktor kontrolüm vardı. Bekleme salonunda doktora gelmiş çiçekler vardı. Vazo içindeydiler ve çok heybetli görünüyorlardı. Işıl ışıl rengârenktiler. Sonra şunu düşündüm : Bu, vazodaki çiçeğin yalancı mutluluğuydu;aslında ölmüştü ama hiç sorun yokmuş gibi, yasıyormuş gibi heybetliydi. Böyle insanlar olduğunu düşündüm. Nasıl heybetli ya da havalı göründüğün önemli değil bazen; canlı olmadıktan, yaşamadıktan sonra. Bazen solgun bazen renksiz bazen de hüzünlü olabilirsin, hiç sorun değil; önemli olan canlı olman, vazodaki ışıltılı çiçek olmaktansa...