Gördüklerimizden ve duyduklarımızdan geriye mutlaka bir şeyler kalır, öyle değil mi? Toprağın koynunda çürüyen cansız bedenlerimizden geriye kalan kemikler gibi. Zihnimizin derinliklerine gizlenen anılar işte o kemikler gibidir. Kırık dökük ama var.
Sayfa 27
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ama bir de içimizde taşıdığımız dünya var öyle değil mi? Dünyanın işte böyle bir köşesinde benim gibi bir kız çocuğunun ne halde olduğunu, neler yaşadığını nasıl bileceksiniz? Hepimiz birbirimizden habersiz yaşarız. İçimizdeki dünya, üzerinde yaşadığımız dünyadan çok daha büyük ve karanlıktır.
Sayfa 8
Yorulmuştu. Artık... Ama o ne kadar istemese de farkında olmasa da, Teo'nun insanların hayatına girme amacı buydu sanki: Onları iyileştirmek, içlerindeki kıvılcımı ateşlemek ve her şey yoluna girdiğinde ise yeniden yollara düşmek...
Sayfa 53
Çünkü birinin birine iyi gelmesi az bulunur bir şeydir. Her zaman olmaz. Olduğu zaman da insan bağımlısı olur. Gözü bir şeyi görmez. Sadece 'iyi gelen'i görür, ona odaklanır, onun çemberinde dolanır. Mahallenin dar sokaklarında akşam geç saatlere kadar müthiş bir zevkle futbol maçı yapan haylaz çocuklar gibi; asla eve girmek istemezsin. Annen istediği kadar bağırsın, çağırsın. Sokakta kalmak istersin. Sokak olmak istersin. Çünkü ev mutsuzdur. Ev heyecansızdır. Ev garantidir. Ev düzenlidir. Ev hep aynıdır. Sokak ise tam aksi... Tutkuludur. Sana iyi gelir.
Sayfa 43