asena
@zeyasena
— ben bir kısrak gibi gelmişim dünyaya, şahlanıp koşmak içimde var
anlamadıkları şeyi kınarlar
Puan vermedi·376 syf.·
2024 3. kitabı
— "tüm kalbimle, annemin bunları yaşayarak öğrenmemiş olmasını diliyordum."
bu kitap, colleen'in kaleminden okuduğum ilk kitaptı ve kesinlikle son olmayacağını hissediyorum. duygularım bazı yerlerde o kadar karmakarışık bir hâl aldı ki takip edemedim bile. asla tek bir duyguya odaklanamadım, silsileler hâlinde hissettim ne hissettiysem.
duygu ve düşüncelerimi daha detaylı aktarmadan önce bu incelemenin fazla değil, "çıtırdan" spoiler içerdiğini belirtmek istiyorum.
lily bloom, baş karakterimiz, annesinin yıllarca psikolojik ve sürekli fiziksel istismara uğradığı oldukça travmatik bir evde, fazlaca öfke problemi yaşayan üstelik bunu kontrol edemeyen bir baba figürü ve bu baba figüründen çeşitli sebeplerden dolayı yıllarca ayrılamamış, acı çeken ama içten içe güçlü kalmaya çalışan bir anneyle büyümüş. bu yıllar içerisinde sürekli annesinin yaşadıklarına karşı, "nasıl olabilir?" "nasıl ayrılmaz?" "nasıl devam edebilir?" tarzı sorular soruyor, hata yapıp eğer annesinin yerinde kendisi olsaydı ne yapacağıyla alakalı fazla büyük konuşuyor. bu dönemlerde de yanında atlas adında bir çocukla geçiriyor zamanını. yıllar geçiyor, atlasla yolları ayrılıyor. yirmilerinde bir kadın olduğunda da babasının vefatından sonra bir binanın çatısına çıkıp şehri seyre koyulduğunda bir adamla karşılaşıyor. zaman ilerliyor, aşık oluyorlar. bu adamın ismi ise ryle. lily, ryle'a günden güne gönlünü kaptırırken küçükken annesinin yaşadıklarının benzerini yaşayacağından bihaber. küçüklüğünden beri sorduğu o "nasıl" sorularının cevaplarını teker teker bulacağından bihaber. lily, istismar edildiği her seferde ne ryle'ın kendi babası ne de kendisinin annesi olmadığını kendine kanıtlamaya çabalıyor. içinde sürekli olarak ryle'ı aklamak, bu hallerinin çocukluğundan gelen bir travmadan kaynaklandığını