Zeynep Yıldırım
@zeyneb______
yaşamaktan bir güneşle kaplanıyor onun kalbi*
Tuktuk, adına yakışır şekilde, seke seke ilerlemekte. Bangkok’ta insan seline karışmış, benzersiz renkler, tarifsiz kokular içindeyim. Bu üç tekerlekli motoru anımsatan, derme çatma araçta, ben sanki bir tahtın üzerindeyim… Sıcak rüzgâr yüzüme vurdukça, içimden kahkahalar fırlıyor gökyüzüne. Babamın sesi kulaklarımda:
“İyi yolculuklar kızım…”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Heyecanı çok sevmiştim. Kalabalıklarla bir olmayı, aynı anda gülüp mutlu olmayı, aynı anda üzülmeyi sevmiştim. Korkunun üstünden atlamayı, kim ne derse desin; cinsiyetimin sınırlarımı belirlemediğini, girilmez sanılan kapılardan istersem girebileceğimi öğrenmiştim. Yaşamımın geri kalanında, kalabalıklarla sık sık karşılaşıp, kucaklaşacaktım seve seve.
Ben içimden yenilmeyelim diye dua ediyorum. Yıllar boyu her hafta sonu aynı şeyi dileyeceğim; top yerini bulsun, yenilmeyelim ne olur babam üzülmesin.
Babamla maça gittiğim ilk gün. Aynı o kahkahalar gibi ayrıksı güzel bir duygu sarıyor içimi. O yıllarda maça giden kız çocuğu..Olacak iş değil! Babam, beni etrafımdaki diğer kız çocuklarına tanınmayan bir imtiyazla ödüllendiriyor sanki.
Annemin uluorta, yüksek sesle güldüğünü duymadım hiç.Mahcup mahcup güler, yüzündeki gülü sakınır gibi.