hayat güçsüzlüğümüzü nerde yitirdik. sahip olduklarımız bize nasıl sahip çıkamadı. tam birbirimize sarılmışken bu nasıl oldu. kimsesiz kalmanın gururundan nasıl vazgeçtik. camlar avuçlarımızda parçalanırken kanımızı sakin sakin izlerdik, kırılışların zaferiydi bizi avutan, bu yüzden ağlarken dünyanın en güzel kadınıydım,,