Önce saniye teyze öldü; sonra dedem, sonra babaannem, sonra yengem, sonra eniştem. Sonra eniştemin ölüm haberini bana veren bakkalı bıçakladılar, tam eniştemin yedisinin okunduğu akşam. Sonra sedat amca öldü; sonra babam,
sonra öbür dedem, bir de büyük deprem. Otuzuma basmadan otuz tabut kaldırdım musalladan. Babamdan öncekileri babamla beraber kaldırdık. Ama ilk ölen hep babammış gibi
geldi bana yıllarca sanki oydu bu ahret furyasını başlatan. Öyle degilmiş yeni anladım.
Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.
Zaten kim tam anlamıyla sağ kaldığını iddia edebilir ki bu kadar mevtanın ardından? Kim biraz zombileşmek istemez?Daha kırılgan daha dikenli ve daha fukuyamacı olmaz. Dedem ziraat mühendisiydi ama pek çok doktordan daha ilginç tıbbi hatraları oldu.
Sen gittin ve herkes ölmeye başladı.