zeytin
@zeyrintintin
hayır, yemin ederim ki bir silahım yok
zeynep — ana hesabım
zeynep — ana hesabım30 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
“ah, onu da nereden çıkardın? ben seni her zaman sevdim.”
ağır travma sebebi.
blood on the tracks. baya tartışmalı, seveni de var sevmeyeni de. şahsen ben hangi kategoride olduğumu daha anlamış değilim çünkü ne okudum lan ben-
sei 13-14 yaşlarında, sakin bir kasabada yaşayan, sakin bir hayata sahip bir çocuk. arkadaşları var, okulda hoşlandığı bir kız var, oyunlar oynamayı sevdiği bir kuzeni var vesaire vesaire. ailesi.. ailesi de ilk bakışta normal. babası her gün işe gidip geliyor, çoğunlukla geç kaldığı için sei annesiyle genel olarak daha yakın. bir gün kuzeninin de dahil olduğu ailecek bir geziye çıktıklarında “normal” hayatı orada yaşananlarla altüst oluyor.
annesinin farklı taraflarını görmeye başlıyor. tanıdığı kişi olmadığını, ilişkilerinin aslında ne kadar tuhaf ve toksik olduğunu.
o ne biçim anneydi be. okurken benim psikolojim bozuldu. annesi hikayenin başlarında “obsesif derecede takıntılı ve korumacı” gibi gözüküyor ama devam ettiğinizde sadece bundan ibaret olmadığını anlıyorsunuz. spoiler olmasın diye bir şey söylemiyorum. hikayenin ilerleyen bölümlerinde durumu annenin bakış açısından da dinliyorsunuz ve bu kadar tekdüze bir hayatın bu kadar toksik ve ağır bir anne-oğul ilişkisiyle parçalanması… yazık olmuş lan çocuğa. başka bir şey diyemiyorum. annenin de kendi içinde yaşadıkları var ama çocuğun suçu neydi?
hikaye bi noktada kendini tekrar etmeye başladı ama o düğümü yine kendi içinde çözmeyi başarabiliyor, asıl konuyu çok güzel yapılandırmış bence.
ayrıca aşırı akıcıydı. ara verdiğim zamanları saymazsam 3 günde bitirdim koskoca seriyi. çok değişik bi şekilde baya hızlı okunuyor, sadece bana mı öyle geldi emin değilim ama kimi ciltleri 10-15 dakikada bitirdim. şaka yapmıyorum. sanırım panellerin boyutuyla alakalı bir durum, diyaloglar falan da basit olunca akıp gidiyor. iftardan önceki bir buçuk
sen “gerçek” hikaru değilsin, değil mi?
hikaru ga shinda natsu. the summer hikaru died. hikaru’nun öldüğü yaz.
küçük bir köyde yaşayan ve yakın çevrede yaşıt olarak sadece birbirlerini bulabilmiş iki çocukluk arkadaşı var: yoshiki ve hikaru. ilkokuldan beri yakınlar ve şu an lisedeler. bir gün hikaru yıllardır süregelen aile ritüellerini gerçekleştirmek için kasabanın yakınındaki ormana (aslında dağ ama öyle aşırı yüksek bişi düşünmeyin) gidiyor… ve bir hafta boyunca geri gelmiyor. bütün köy ayağa kalkıyor tabii, birkaç günün sonunda da herkes kaybolduğunu ya da öldüğünü düşünmeye başlıyor.
bir haftanın sonunda hikaru geri dönüyor. sapasağlam, burnu bile kanamamış. herkes normale dönüyor. aradan altı ay geçiyor. yoshiki ve hikaru hala eskisi gibiler ama yoshiki bu altı aylık süreçte bir şeyi fark ediyor: hikaru olması gerektiği gibi gözüküyor, olması gerektiği gibi davranıyor ama bir şeyler eksik. tuhaf.
dağdan sağ salim geri dönen hikaru aslında “gerçek” hikaru olmayabilir mi?
…
öncelikle, karakterlerin yapısı ve olay örgüsü çok iyi işlenmiş. ilk bölümleri okurken her şey karışıyor ama daha da okudukça bütün yaşananlar yavaş yavaş oturuyor. herkes bi ayrı tuhaf diye düşüneceksiniz muhtemelen ama kim öyle düşünmüyor ki :D
bir korku serisi bu arada. body horror var çoğunlukla, ama arada bir mistik elemanlarla da bakışıyorsunuz :0 hafif slice of life da var diyebilirim, sakin ilerleyen bir seri. (sakin dediğime bakmayın bence en iyi korku bu “sakin” ilerleyenlerde oluyor)
çizimleri çok güzel. sanırım her manga incelememde çizimlere dair yorum yapıyorum ama bu serinin çizimlerini bi ayrı sevdiğimi belirtebilirim. atmosferi çok güzel yansıtıyor. buram buram yazı hissediyorsunuz. karakterlerin surat ifadeleri her şeyi anlatıyor size. bir de yazıyla konulan ses efektleri var ya, arada bir çekirge sesleri
yürü be nakamura kim tutar seni!!!
şu ünlü kapak. manganın kapağındaki aynı kalıbı kullanıp karakterleri değiştirerek çizilmiş çok fazla “go for it, ___ !!!“ ship fanartı görmüşlüğüm var. şimdi burada böyle anlatınca büyük ihtimalle ula ne diyo bu diyeceksinizdir ama fanart kültürüne aşina olunca neler neler görüyorsunuz.
tuhaf bir ilk paragraf oldu.
şimdi… çok rastgele bi kararla açıp okudum. sadece tek cilt olması da bi nevi motivasyon oldu, tek oturuşta bitirdim desem yalan olmaz. manga çok sevildiği için zaten keyifli bir şey bekliyordum, ona rağmen beklediğimden çok daha iyiydi. konuyu anlatmayacağım, arka kapak yazısı gayet açıklayıcı.
öncelikle… çizimler çok güzeldi, mangaka bilerek tarzını 80ler anime tarzlarına benzetmiş. tarzı hem basit hem de göze hoş geliyor, okuması kolay ve keyifliydi. karakterler ve birbirleriyle ilişkileri hoşuma gitti. bi romcom olmasına rağmen baya yavaş ilerliyor, o yüzden yarı yarıya slice of life gibi de sayabiliriz.
ayrıca komikti. bütün bölümleri otuz iki diş sırıtarak okumuşumdur muhtemelen. yani tamam çok güvenilir bir mizah anlayışım yok ama çoğunluğun seveceği türden eğlenceli bir manga bence.
sıkıldığınızda açıp okuyabileceğiniz ve yüzünüze güzel bir gülümseme konduracak bir romantik komedi. okuyun derim :D
wtf is this
what the actual fuck.
çok kötü. çok çok çok kötü. psikolojik gerilim falan değil bu. okumayın. sevenine saygım var (içindeki olayların iğrençliğinin farkındaysanız eğer) ama… bu ne? what’s dis. o kadar uygunsuz sahne var ki sahneleri sansürleseniz geriye kalacakların zerre kadar gideri yok. birkaç saat boyunca duvara bakıp iki farklı dilde sövesim var şu anda. vahşet ve gerilim istiyorsanız piyasada çok daha az psikolojik hasar veren alternatifler olduğundan eminim. tiksindim.
içindekileri kaldıracak mideniz varsa bile tavsiye etmem. okumayın. mide bulandırıcı olmasını geçtim olay örgüsü de vasat. karakterlerin hepsi sıkıntılı. kaçırılan eleman bile sapık. abi kimin aklına geldi bu. ah o merakım ahh… 20 chapter dayandım, okuduklarımı unutmak istiyorum. esrarengiz kasabadaki fiddleford gibi hafızamdan bu deneyimi yok etmek için hafıza silme cihazı icat etmeye çalışıyorum şu anda. hatta bence okumuş olan herkesi toplayıp toplu bi hafıza silme lazım. beynimi yerinden söküp cifle yıkasam işe yarar mı acaba? denemekten zarar gelmez sanırım. :d
özet: okumayın. herhangi bir şekilde romantize edilebilecek ya da iyi gösterilebilecek hiçbir yanı yok.
ufukta güneş doğdu.
Puan vermedi·360 syf.··
Beğendi
·2024 37. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 17 Aralık 2024 13:30
öncelikle bunu ingilizce okuduğumu söylemek istiyorum, buraya sadece korece baskısı girilmiş ama internetteki çoğu manga/manwha sitesinde adı “the horizon” diye geçiyor.
okuması çok kolay ve akıcı olmasına rağmen aşırı travmatik bir deneyimdi. her bir cildin 350 sayfa olduğuna bakmayın, diyalog, yazı normal bir çizgi romana göre çok az ve çizimlerin çoğu iki sayfayı da kaplayan çizimler olduğu için bütün seriyi bir günde çok rahat bitirebilirsiniz. ama siz onu bitirirseniz o da sizi bitirir.
savaşta annesini kaybetmiş bir çocuğun yolculuğunu, tanıştığı insanları ve yaşadıklarını okuyoruz. biraz kıyamet-sonrası bir atmosfer var, evreni tam ayrıntılı vermiyor ama hikayede önemli olan evren değil zaten, hissettirdikleri.
çizim tarzına bayıldım. çoğu korku/gerilim mangasının yapamadığı şeyi başarmış, çizere çok büyük saygı duyuyorum. vahşet, duygular, o boğuk, depresif his müthiş iyi yansıtılmış. kimi sitelerde sansür yemiş bazı kısımlar ama sansürsüz okunması gerektiğini düşünüyorum, o vahşi gerçekçilik insanı buzlu su gibi çarpıyor.
büyük beklentiye girilerek başlanması gereken bir seri değil, hakkında hiçbir şey düşünmeden sadece okumaya başlayın. yerden yere sürüklüyor sizi. hem mecaz hem gerçek. çok net tavsiye ediyorum, kısa ama etkileyici bir şey arıyorsanız biçilmiş kaftan.