Zeynep Şen
@zeyyyyyn
lağımlaranası ya da beyoğlu
Şu anda okuduğu kitap
yalnızlığa gereğinden çok mu alıştım? Yalnızlığın kendini idare edişine iyicene saplandım mı ki?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
çocukken görülen sevgi çok önemlidir. çok belirleyicidir de. sevgi görmemiş olan, sevgi gördüğünü güneşe çıkıp soluyan bir kertenkele hazzı ile anlatana biraz kızar. çoğu zaman düşünülmeyen şey şu: insan sevgi görmüş ya da görmemiş olabilir ama önemli nokta, sevgi gördüğü ya da görmediği yolunda beslediği düşüncedir.
yaşamak bir noktadan sonra ne kadar yineleyici oluyor! gençliklerini bilmediğimiz anamızı babamızı görüyoruz birden baktığımız bir aynada
taşların sabrı dediğim, yaşlandıkça yaşamayı öğrendiğimiz, can sıkıcı bir boş laf olmaktan çıkan sabır değil; insanların kusursuz bulacağı o duruma gelesiye bir taşın bir başka taşın bağrında sıkışıp durarak geçirdiği bir vakti damıtması, sonra, kalması. taşlar doğmaz, doğurulur; sabır, taşın değil, insanın erdiği; dolayısıyla, yakıştırabildiği, tansıdığı; değerini artırmakta çılgınca, küstahca kullandığı. o sabrı yazmaya kalkışmak, emeklemekten öteye geçememek olacağı için, onurlu bir alçakgönüllülük sayılır.
istediğim denizi yazmak. zümrütlerin, gökyakutların sabrını; ağaçların talihsizliğini… bir tek kutusunu kavrayabildiğimiz, anlamını ancak bir tek kıyısıyla kurduğumuz denizin öyküleri yoktur bir kara adamı için. yolculuklara, ister gerçek ister düşsel olsunlar, yakıştırdığımız son, öbür kıyıda bitse bile, deniz yine tek kıyılıdır, üzerinde yaşayıp çalışan biri olmadıkça. deniz, kara adamının yalnız sınırlarını kaldırışı değil, sınır düşüncesini içinden çıkarıp atıvermesidir. her şeyin bir aradalığının bir yerde başlaması ya da bitmesidir. istediğim, denizi yazmaktı. her şeyin bir aradalığına yenik düşeceğimi bile bile.