Zeynep
@zeyzepnray
21 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Zihnim hiçbir zaman sessiz bir yer olmadı. Bir düşünce başka bir düşünceyi çağırır, bir kelime ardına onlarcasını diziverirdi. Her şeyi anlamlandırmaya, her ihtimali hesaplamaya çalışırken zihnim kendi içinde hiç bitmeyen bir diyaloğa dönüşürdü.
Sonra bir gün gözlerinin içine baktım.
Beni şaşırtan şey, hissettiklerimden çok hissetmediklerimdi. İlk kez zihnim sessizdi. Ne geçmiş vardı ne gelecek. Ne olasılıklar, ne de kendimi korumaya çalışan düşünceler… Sadece huzur, hayranlık ve tarifsiz bir heyecan vardı.
Belki de beni korkutan şey tam olarak buydu.
Bir insanın gözlerinin, yıllardır zihnimde durmadan çoğalan kelimeleri ve ihtimalleri tek bir bakışla susturabilmesi beni şaşkına çevirmişti. Zihnimde kurduğum bütün savunmaları bu kadar kolay aşabilmesi beni korkuttu. Çünkü ilk kez bu adamın, beni ne denli yaralayabilecek güce sahip olduğunu fark ettim.
Bu yüzden gözlerimi kaçırdım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Belki de insanın geçmişe dönüp durmasının nedeni özlemden çok güven arayışıdır. Çünkü geçmiş artık değiştirilemez; tüm acıları ve güzellikleriyle olduğu yerde durur. Oysa şimdi sürekli dönüşür, gelecek ise sonsuz ihtimallerle belirsizdir. Belki de bizi geçmişe çeken şey, anıların kendisinden çok onların değişmezliğidir.