zehra
@zhrayy
bir kördüğüm ki içim çözdükçe dolaşıyor
Annemle babamı hiç böyle görmemiştim. Onlar her zaman tanıdığım en iyi insanlar olmuştur, ama bize karşı pek öyle istiflerini bozmuyorlardı, bırakın ellerimizi öpmeyi, şımarttıklanı bile olmamıştı. Sosyalizmin çocukları -yerlerini bilmeleri gereken can sıkıcı veletler- fazla seremoniye girmeden sevilirdi.
Bahçede yapılacak iş olduğu sürece koruma altındaki bir alanda yaşarsın, mevsimlik bir ölümsüzlüğün tadını çıkarırsın. Şu anda yapılacak onca şey varken insan nasıl ölür? Kışın, işler bitince ölünmeli.
Şimdiye kadar Latincenin ölü bir dil olduğunu bilirdim.
Şimdi onun ölümün dili olduğunu biliyorum.
Ölüm Latince konuşur.
İnsan ebeveynini hayalinde defalarca defneder. Onların bir gün öleceği korkusu, en erken korkularımızdan biri olmalı.
Bu ataerkil enlemlerde derler ki, çocuklar ağlıyorsa korkacak bir şey yoktur, ama yetişkinler ağlıyorsa o zaman vardır. Ya aynı anda hem çocuk hem yetişkinsen ve babanın ölmekte olduğunu daha yeni öğrenmişsen..