"Panya Ana, babam ne zaman dönecek?"
Panya Ana ellerini kurulayarak Tar'ın karşısına geçip oturdu. "Bilmiyorum ki oğlum, ne zaman döneceği belli olmuyor. Bazen iki hafta, bazen bir ay, bazen de daha fazla..."
"Dağlarda tek başına sıkılmıyor mu?"
"Hayır," dedi Panya Ana keyifle gülerek, "sıkıldığı için gidiyor zaten; daralan ve ağırlaşan ruhunu dindirmeye, arınmaya ve sakinleşmeye gidiyor. Ne derdi baban, 'Ruhu besleyen, kalbin müziğidir. Ve kalp, en güzel müziğini sessizlikte icra eder.'