"Dünyanın yası yağmurlardır, derler. İnsanlar katran gibi günaha boyandıklarında kadim gökyüzü bu günahla sarmalanmış bedenlere bakmaya dayanamaz, onları gözyaşlarıyla yıkamak ister. Bebekler ve çocuklar bu yüzden sürekli ağlar, büyük bedenlerini günahtan arındırmaya çalışırlardı. Çünkü masum bir gözyaşı bütün günahları silecek tek şifaydı. Kalbi kararmadığı sürece ağlardı bir insan.
Bir de kalbi hıçkırıklarından korkmadığında."
Bülbül Kapanı/33