Puan vermedi·452 syf.·
2025 2. kitabı
Hayatı Yeniden Keşfedin
Bu kitabı okuyunca şunu fark ettim: İnsan bazen bir başkasının hikâyesinde kendi çocukluğunun ayak seslerini duyar. Hayatı Yeniden Keşfedin tam olarak bana bunu hissettirdi.Madeline, Alex, Carlton… Kitapta bahsedilen her karakterde bir izimi gördüm. Bazen onların korkularını kendi sesimden duydum, bazen onların çaresizliğinde kendime sarılmak istedim. Sadece birine değil, hepsine benziyordum. Sanki çocukluğumun farklı hâlleri birer şema olarak önüme dizilmişti. Her biri, “Seninle ilgiliyim” diyordu.Kimi sayfalarda durup düşündüm: “Ben bunu ne zaman öğrendim?” Cevap çoğu zaman çocuklukta gizliydi. Terk edilme korkusu, kusurluluk duygusu, hep güçlü görünme çabası… Bazen her birinden biraz almışım. Kendimi tek bir tanıma sığdıramadım çünkü parçalanmış taraflarım farklı şemalara tutunmuştu.Ama kitap sadece gösterip gitmedi. Elimden tuttu. "Evet bu sensin, ama böyle kalmak zorunda değilsin," dedi. Alıştırmalar, örnekler, o sade diliyle bir terapist gibi yaklaşması... Hepsi bir araya gelince, sayfalar arasında kaybolmak değil, kendimi bulmak gibi oldu bu okuma.Değişim acıyla oluyor ama iyi geliyor.
Bazı cümleler içini acıtıyor evet, ama sonra o acı yer açıyor. O yerde nefeslenmek, kendine doğru bir adım atmak mümkün oluyor.Zor muydu? Evet. Çünkü kendinle karşılaşmak kolay olmuyor. Ama iyi geldi. Yaralarımı gösterdi, sonra da “istersen buradan yürüyebilirsin” dedi.
Sonuç? Hayatı Yeniden Keşfedin, sadece bir psikoloji kitabı değil. Kendini tekrar eden duygulardan, sabote eden düşüncelerden yorulmuş herkes için içten bir çağrı. Ben çağrıyı duydum. Ve cevap verdim.
