Hangi insan ki çeksin yârenin kahrını?
Beni karanlık gecede böyle gören olmadı.
Topraklara, taşlara borcum var, anladım;
Meğer ölmüşüm ben, kollarında uyandım.
Kızıl manzaralarına şahidim ben senin,
Kor gibi yakan nefesinle sınandım.
Hangi çehre güldürür beni senden sonra?
Üstümde âlemin kiri, sularında yıkandım.
Yokuş düzlük olur,
Dert dermanını bulur.
Söz yok olsa yazı kalır, unutmam ki ben seni.
Kim kime sarılırsa, hissettirmez sen gibi.
Ama şerbet bu acı değil,
Çaresizlik dert değil.
Yalnız seni düşlerim,
Düşlerim yalnız değil.
İster gel, ister gelme,
Sana güvenmedim herhâlde.
Aşkın yaptı divane...
Gelmemişsin, ne olur?
Zahide Karaman