Özgür irade; bize hata edelim, kötü ve kötülüğe sebep olan tercihlerde bulunalım sonra da cezayı hak edelim diye verilmedi Çaylak. Tamamen özgür bırakıldığımız halde, tercihimizi doğru olandan, iyi olandan, adaletli olandan, merhametli olandan yana kullanabileceğimizi gösterebilelim diye verildi.
-Bak Çaylak. Özgür irade, sahip olduğumuz en muhteşem hediyedir. Ancak onu her zaman doğru şekilde kullanamayabiliriz. Eğer böyle olmasaydı, yani hiç yanlış tercihte bulunmayacak, hiç hata yapmayacak olsaydık; ona sahip olmamızın bir anlamı olmazdı. Melekler gibi olurduk. Oysa biz melek değiliz. Hata ederiz. Zaman zaman yanlış seçeneği işaretleriz. Sonra da pişman olur ve en başta bize yarattığı bütün o öteki varlıklara vermediği bir ayrıcalığı, özgür bir iradeyi lütfeden Allah'tan af dileriz.
İşin sonunda "Keşke bok böceği olsaydım" demekten korkuyorum! Çünkü bununla ne yapacağımı bildiğimden emin değilim.
-İnsanların çoğu, "Ne yapacağımı bilemiyorum" dediklerinde, aslında ne yapmaları gerektiğini ve ne yapmamaları gerektiğini gayet iyi bilirler ama yapmaları gereken şeyi yapmaya yanaşmadıkları ve yapmamaları gereken şeyi yapmak istedikleri için kararsızlığın alaca karanlığından çıkmak istemezler.
-Ama bu... Ama bu... Bu çok anlamsız!
-Cezayı korkunç kılan da işte buydu çocuğum; anlamsız olması...
Bulunduğun hale, yaptığın işe, başına gelenlere, olanları ya da olmayanları saçma bulmak ve bir anlam verememek o kadar acı verici bir şeydir ki Çaylak, insan bu acıdan onu kabullenmekle de kurtulamaz. Kabullenmek, bizi anlamsızlık karşısında büsbütün ümitsiz ve çaresiz bırakarak, acımızı daha da artırır.
10/10
Beğendi
·1 saatte okudu
·Okunma: 04 Mart 2026 00:00
·2026 7. kitabı
