Her insan pamuk ipliğine bağlıdır ve ayaklarının altında her an koca bir uçurum meydana gelebilir, üstelik bu yetmezmiş gibi kendi kendine sorun yaratır, kendi yaşamını berbat eder.
Söylesenize, keyif aldığımız zamanlarda, örneğin dinlediğimiz müzikten, geçirdiğimiz iyi bir akşamdan, sempatik insanlarla konuşmalarımızdan zevk aldığımız zamanlarda bile neden bunları sahip olduğumuz gerçek mutluluk olarak algılamayız da bunlar, başka bir yerdeki mutluluğun yansıması gibi gelir bize?