evimden, sevdiklerimden ne kadar uzağım. dört duvara bakıp Zeynep burası artık senin evin alışsan iyi olur diyorum. sonra kendime kızıyorum kızım iki yıl oldu biraz alışsan mı artık diyorum. ama olmuyor. ne alsam kalıyor, çöpe gidiyor. meyve alsam çürüyor, çay demlesem bir bardaktan sonra hevesim kaçıyor. tek başıma yediğim yemek içtiğim çay kahve zevk vermiyor. yani her şeyi olumluyorum falan ama biraz da gerçekler 🫠