Yorum

Miss Nobody isimli okurun asıl gönderisini gör
b okurunun profil resmi
Burada ben de kendi yaşadığım durumları anlatarak bazı kişilerin (kadın veya erkek) kendi içindeki bastırdığı sorunları ve kaygıları paylaşmak için kimilerine biraz da olsa cesaret verebilmek isterim açıkçası. Daha çok kadın özelinde bir ileti değil aslında bu, erkekler de bir şeyler paylaşmalı veya düşüncelerini yansıtmalı ki bu iletinin amacı ciddiyetle gerçekleşebilsin. Gelebilecek kimi yargılamalardan uygun bir üslupla olanlarıyla da gidebildiği yere kadar tartışmaya açıktır benim nazarımda. Anlatacağım şeyler benim için zor, anlatırken zorlanacağım, o yüzden diğer şekilde olan ifadeleri burada değil özelden kusabilirsiniz içiniz rahat etmeyecekse. Sekiz yaşlarındayken sözlü ve fiziksel tacize uğradım babamın en yakın arkadaşı tarafından, şöyle ki babamın ilkokul arkadaşıydı hatta. Sokakta oynadığımızda bir köşeye oturup beni izlerdi, okul servisini beklerken o da aynı saatte sanki bunun için kalkıyormuş gibi her sabah muhakkak bir köşeden bana bakardı. Hayatım o zamanlar bir köşede gizlenmekle geçti ve bu beni öyle korkutuyordu ki. Servis onların evinin önünde bıraktığında ileriden dönmemek için sık yapardı bunu, hayatımın en zor yürüyüşünü yaşardım. Hem hızlı hem de hareketsiz bir şekilde yürümeye çalışırdım. Evlerimiz yakındı yani ve benim odamın pencereleri hiçbir zaman açık kalamazdı, üstümü değiştirirken bir köşe bulmak için çırpınırdım. Onlar misafirliğe geldiğinde yine odamdan dışarı çıkmaz ve eski bir vitrin vardı, o vitrinin arkasında otururdum. Çoğu gece uyurken geleceği korkusuyla uyuyakaldım. Bu korkular içinde regl gerçeğiyle yüzleştim, bu korkular içinde cinselliği keşfetmeye, kendi bedenimi keşfetmeye çalıştım. Yaşadığım bir birliktelik sonrası, ki bu birliktelik sonrasında tacize dönüştü, sonrasında ailem beni ciddi anlamda evden kovdu, bir yılımı soğuk ve yıkık dökük bir evde yaşadım. Tüm bu psikolojik travma ve şiddetler, o an içinde bulunduğum ilişkiye tabi ki yansıdı, kötü ve bana cidd zarar veren ilişkiyi tercih etmiştim, ısrarla ve ısrarla. Çünkü kendimle kalmaktan korkuyordum, kendime zarar vermekten korkuyordum. Onksrca intihar girişimim oldu. Bir nevi farkında olmadan karşıdaki kişiye benimle kalması için ikna etme kısmını kimi zaman ciddi oranda aştığımı hep sonradan fark ettim. Belki ona göre tacizdi bile fakat sonrasında hep beni anladığını hissettim geri dönmeyi tercih ettiği için ama sonrasında hep yüzüme vurmuştu. Belki de yüzüme vurmsalıydı elbette kendisi için, amacım kendimi masum göstermek değil. Eleştiri dediğim kısım burası işte, bu konuda her türlü eleştiriye açığım. Cinselliği keşfetmeye çalıştığım o zamanlarda Beauvoir tanıdığım bir isim değildi ne yazık ki, o zamanlar biri elime onun bir kitabını verseydi eğer ona çok şey minnettar olurdum. O kadar çok ki... O yüzden şimdi karşıma kim çıksa hemen diyorum ki: Beauvoir okudun mu, Beauvoir'ı anlatırım. Okutmaya çalışırım, kadın veya erkek fark etmiyor. 2018 yılının sonlarında nihayet Beauvoir ile tanıştım, onu okudukça kendimi okudum, onu okudukça kendimi buldum. O, sanki oturup neler hissettiğimi ve neler yaşadığımı bana anlatmıştı. Annesiyle olan uzaklığını anlatışıydı beni ilk kendisine bağlayan. Birbirimize hep benzediğimizi düşündüm... Tabi ki okumanın eksik kaldığını da ilişki sürecinde fark edemedim veya bunu kabul etmek istemedim. Çünkü bir başkasına bunları ve kafamın içindekileri anlatmak ölüm gibi zordu. Bir kişiye anlatmıştım sadece ve ona da anlattığım için kendime ihanet etmişim gibi hissetmiştim sonrasında ve artık sürekli ertelediğim tedavi görme olayına başladım. Yaklaşık iki aydır terapiye gidiyorum ve bunları bu şekilde anlatmamın sebebi bu. Her zaman birilerine Beauvoir okutmak için çabalayacağım. Benim yaşadığımı yaşamakta olan kız çocuklarına destek olmak adına düşündüğüm çok şey var. Geçenlerde yaptığım çekilişin amacı buydu fakat Beauvoir yok hiçbir yerde, bulamamıştım. Maddi durumum daha da düzlüğe çıktığında ve ben eğer birilerine ulaşabildiği de benim gibi sessiz kalmalarını engellemek adına her şeyi yapacağım. Benzer şeyler yaşayan fakat burada anlatamayan kim varsa gerçekten büyük bir rahatlıkla bana ulaşabilir. Elimden ne geliyorsa yaparım, yapmayı da çok isterim. Çünkü kimsenin benim yaptığım hataları yapmasını kesinlikle istemiyorum.bir de onu henüz tanışmadıysa Beauvoir ile tanıştırmak da isterim. Gerçekten kimse yalnız değil, ne yazık ki her birimiz benzer acılardan muzdaribiz ve yine bu acıları beraber atlatabiliriz.
Bu yorum görüntülenemiyor
Bu yorum görüntülenemiyor
Özgün okurunun profil resmi
Ne kadar güzel anlatmışsınız yaşadıklarınızı. Okurken hem üzüldüm,hem mutlu oldum,hem şaşırdım,hem öğrendim. Kısacası şu kısa yazıda her duyguyu yaşadım diyebilirim ve bu nedenler en başta size teşekkürü bir borç bilirim. Travmanızın üstesinden gelebilmek için yaptıklarınız da takdire şayan. Zor şeyler yaşamışsınız ama güçlü bir birey olarak bunun üstesinden gelmişsiniz/gelmektesiniz...
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.