Elçin

Söyleyin bakalım.
📚 Herkes kitap okuyor ya da okuduğunu sanıyor… Peki gerçekten soruyorum: Okuduklarınızdan hayatınıza bir şey katıyor musunuz? Size bir şey öğreten, düşündüren, yön veren cümleler kaldı mı geriye? Yoksa sadece sayfa çevirip geçtiğinizi mi sanıyorsunuz? Sadece merak ettim. 🙃
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Buz Tutan Kalpler
Sözler yetmez oldu bu nesilde, Kayboldum ben sessiz bir dille. Acımasızlaştı insanlar bile, Yalnızlaştım ben de Sahi, nasıl geldik bu hâle? Kalpler buz tuttu her bir köşede. Sevgi bitti, umutlar sustu, Bir ben kaldım böylelikle
Susarken kaybolmak
Sessizliğin ortasında en çok ben konuştum, Hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan… Dağıldım kimse fark etmeden, Kırıldım kimsenin göremediği yerden. Yok oldum. Sadece ben anladım.
Alıntı
Geceyle konuşan Elçin
Müzik yapıyorum ben, en sessiz zamanda, Çalıyorum gizlice, gecenin kucağında. Kimseler yokken, dünya dalmış uykuya, Yalnızlığın verdiği cesaretle çalıyorum duyguyla. Müzik yapıyorum ben, ruhuma dokunarak, Kaybolan kimliğimi notalarda arayarak. Ne için mi? Kendimi bulmak için, Ruhumu özgürleştirip yeniden doğmak için. — Elçin
Korkunun gölgesinde yürümek
Korkunun Gölgesinde Yürümek Bir yer vardı, adı huzur, Sevgiyle çarpardı kalbim orada. Ama şimdi içimde hep bir uğultu, Sanki fırtına bekliyor en sessiz anda. Bir insan nasıl kalır, İçinde korku çığlık çığlığa? Ve nasıl yürür sonunu bilerek, Sırf alışkanlıkla, sırf “belki” diyerek? Cesaret mi bu, yoksa göz göre göre yanmak mı? Aşk mı hâlâ, yoksa sadece inatla kalmak mı? Bir zamanlar umut olan yolda, Şimdi gölgeler uzuyor adımlarımda. Sustum çoğu kez, içim bağıra bağıra… Gülümseyerek geçtim dipsiz uçurumlardan, Ama her adım bir veda oldu kendime, Ve ben, ben olmaktan usandım bazen. Göz göre göre yürünür mü bir yangına? Kendini kandırmak mıdır en büyük cesaret? Yoksa bildiğin yolda kaybolmak, Sadece kalbinin sesini susturmak mı?