Korkunun Gölgesinde Yürümek
Bir yer vardı, adı huzur,
Sevgiyle çarpardı kalbim orada.
Ama şimdi içimde hep bir uğultu,
Sanki fırtına bekliyor en sessiz anda.
Bir insan nasıl kalır,
İçinde korku çığlık çığlığa?
Ve nasıl yürür sonunu bilerek,
Sırf alışkanlıkla, sırf “belki” diyerek?
Cesaret mi bu, yoksa göz göre göre yanmak mı?
Aşk mı hâlâ, yoksa sadece inatla kalmak mı?
Bir zamanlar umut olan yolda,
Şimdi gölgeler uzuyor adımlarımda.
Sustum çoğu kez, içim bağıra bağıra…
Gülümseyerek geçtim dipsiz uçurumlardan,
Ama her adım bir veda oldu kendime,
Ve ben, ben olmaktan usandım bazen.
Göz göre göre yürünür mü bir yangına?
Kendini kandırmak mıdır en büyük cesaret?
Yoksa bildiğin yolda kaybolmak,
Sadece kalbinin sesini susturmak mı?