Derya
@00derya00
Instagram @deneyimaktarim
Lisans
159 okur puanı
Mayıs 2015 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir milyon satışa ulaşmış, 40 dile çevrilmiş ve 9 ödül kazanmış bu eser, özellikle kadınların bağımsızlık ve özgürlük mücadelelerini işleyen evrensel temalarıyla dikkat çekiyor. Ancak, kitabı okurken
"Detaylar" kitabı, Amazon'un çok satanlar listesinden rastgele seçtiğim bir eser olmasına rağmen, ne yazık ki beni içine çekmeyi başaramadı. Aksine, kitabı zorla bitirdiğimi söyleyebilirim.
Adından da anlaşılacağı üzere, kitap birçok ayrılış olayını aşırı detaylı bir şekilde ele alıyor. Ancak bu detay bolluğu, benim için bir anlam bütünlüğü oluşturmasını engelledi ve okuyucuya geçen belirgin bir mesajın olmadığını fark ettim.
Kitapta çok fazla özel ismin (mekanlar, kitaplar, şarkılar vb.) kullanılması da benim için bir diğer olumsuz noktaydı. Bu durum, anlatımın akıcılığını ve anlamın odaklanmasını kaybetmesine yol açtı.
Profesyonel bir yazardan beklediğim edebi derinlikten uzak, sanki sıradan bir insanın hayatındaki herhangi bir olayı, herhangi bir zaman diliminde, rastgele karaladığı bir metin gibi hissettirdi.
Ankara’da bir sahafta aldığım iki kitaba hürmeten pervasızca “Aa yoksa bunu da bana hediye mi ediyorsunuz?” diyerek ücretsiz edindiğim – bilmem kaçıncı el – bir kitap: Babalar ve Oğulları.
Rus klasikleri nedense beni her zaman içine çekmiştir. O soğuk, sisli yollarda yürümek, içimde garip bir huzur yaratır. Fakat bu kitapta nedense her şey zihnimde sıcak bir yaz günü gibi canlandı.
Kitap yorumlarında çoğu kişi, Babalar ve Oğulları’nın kuşaklar arası çatışmayı işlediğinden bahsetmiş. Elbette bu tema var, ama bana kalırsa kitabın asıl meselesi bu değil.
İki ana karakterimiz var: Arkadi ve Bazarov. Bazarov, yaşça büyük, nihilist bir adam. Arkadi ise ona hayranlıkla bağlı, onun yolundan giden bir genç. Hikâye, bu iki karakterin birbirlerinin ailelerinin yanında geçirdiği zamanlar ve yaşadıkları olaylar etrafında şekilleniyor.
!Buradan sonrası spoilera kaçabilir!
Bazarov karakteri inatçı, dik başlı, kendi düşüncesine uymayanlara yukarıdan bakan biri. Hatta adını ilk okuduğumda içimden “Barzo” olarak kısaltmıştım. Ama işte bu “barzo” adam, aşka yenik düştüğünde sarsılıyor. Sevgi, onun o katı kabuğunu çatlatıyor. Belki de aşkın insanı o çocukça masumiyete geri götürme gücü, Bazarov’un bile direnemeyeceği bir şeydi.
Arkadinin görüşleri ise bana kalırsa tamamen Bazarova duyduğu hayranlıktan, entelektüel cazibeden ileri geliyordu. Bu ise onun yanılgıya düşmesine sebep olsa da nihayetinde kendi hissettikleri ve düşünceleriyle hayatını şekillendirmesi başarılı bir karakter gelişimi olmuş.
Üç Erkek Kardeş— aslında asıl adı Sardunya Efsaneleri olan bu kitap, Can Yayınları'nın Amazon’a özel oluşturduğu seride isim değiştirilerek sunulmuş. İsmi dolayısıyla başta bir öykü kitabı sanmıştım; ancak her bir bölüm, Sardunya’daki kiliselerin dayandığı efsaneleri anlatıyor.
Kitabın ilk iki efsanesini okuduktan sonra "Bunlar nasıl hikâye?" diye söylenmiştim. Meğer Can Yayınları, bu kitabı daha önce bastığında önsözle birlikte yayımlamış ve o önsöz, anlatılanlara bir anlam katıyormuş. Fakat benim okuduğum bu özel baskıda böyle bir giriş olmadığı için, ne anlatılmak istendiğini anlamadan eseri oldukça hafife almışım.
Bu nedenle, kitapla ilgili genel fikrim şu oldu: Bu eseri, sadece bu konuya özel bir ilgisi olan kişilerin okuması daha anlamlı olabilir.
Ama burada belki de esas üzerinde durulması gereken şey şu:
İnsanlar neden bir şeylerin nedenine dair efsanelere tutunmak ister?
Neden hep bir şeylerin ardını, hikâyesini merak ederiz?
Tutunacak bir şeylere mi ihtiyacımız var?
Yoksa kendimizden bir şeyler bulup umutlarımızı artırmak için mi bu arayış?
Bu merak neye hizmet ediyor?
Yoksa sadece edebi bir keyif almak, dilden dile aktarılan anlatıların taşıdığı sıcaklıktan dolayı mı efsanelere ihtiyaç duyuyoruz?
Efsanelerin katma değeri nedir?
Bir Pazar günü yolculuğumda, bana arkadaşım tarafından seçilmiş kitap eşlik etti: Bayan Ming’in Hiç Olmayan On Çocuğu. Kısa, yormayan, sade; anlatmak istediğini net bir biçimde aktaran güzel bir kitap.
Her ne kadar kitabın anlatmak istediği şeyi net bir şekilde verdiğini düşünsem de, benim çıkardığım sonuçların bazı yorumcularınkinden oldukça farklı olduğunu fark ettim.
Yalan ve düş… Hayali bir düzlemde yaşamayı anlatmak, bir nevi yalan sayılır mı? Peki ya o yalan, sizin gerçeğinizse? Bu durumda hâlâ bir yalan mıdır?
İnsanlar neden düş kurar?
Neden yalan söyleme ihtiyacı hisseder?
Yalan söylemenin amacı, sadece karşımızdakini kandırmak mıdır?
Yoksa kendi açığımızı kapatmaya çalışmak mı?
Kendiliğimizi koruma çabası mı?
Belki de, söylenmediği takdirde bütünsel bir bozulmaya yol açacak kadar elzem bir hakikat midir?
Kitapta altı çizilesi çok güzel alıntılar vardı. Keyifli okumalar.
