“Sizin Dünya’da insanlar,” dedi Küçük Prens, “bir bahçede beş bin gül yetiştiriyorlar; yine de aradıklarını bulamıyorlar.”
“Bulamıyorlar,” dedim.
“Oysa aradıkları tek bir gülde, bir damla suda bulunabilir.”
“Doğru,” dedim.
Küçük Prens ekledi:
“Ama gözler kördür.İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir...”
“Sözgelimi öğleden sonra saat dörtte gelecek olsan ben saat üçte mutlu olmaya başlarım.Her geçen dakika mutluluğum artar.Saat dört dedi mi meraktan yerimde duramaz olurum.
“İnsanların tanımaya ayıracak zamanları yok artık.Aldıklarını hazır alıyorlar dükkanlardan.Ama dost satan dükkanlar olmadığı için dostsuz kalıyorlar...”
“Ne tuhaf bir gezegen! Her yer kuru, her yer sivri, her yer sert ve acımasız.İnsanlarda da düş kurabilme gücü hiç yokmuş.Ne söylerseniz onu tekrarlıyorlar.”