Koltuğunuzdan dünyayı yönetirdiniz. Sizin fikirleriniz doğru, diğerlerinin hepsi saçmaydı, çılgıncaydı, çatlaktı, normal değildi. Kendinize duyduğunuz öz güven kesinlikleri öyle büyüktü ki tutarlı olmaya, hatta haklı olmaya bile ihtiyaç duymazdınız.
Yıllar sonra bile koskoca adamın, babamın, en hakim kişinin, neredeyse hiç sebep yokken gelip beni gece vakti yatağımdan almasının, dışarıya, pavlatche’ye taşımasının ve sonuç olarak onun nazarında hiç değerimin olmamasının verdiği acıyı çektim.