Zemheri
@0ner
Okumak: hayatta kalma refleksi...
140 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Sevemedim Değil, Kabul Edemedim :)
Yorgun Sevda bende tuhaf bir ikilik yarattı. Bir yandan son derece sade cümlelerle kurulan o ağır, içe çöken atmosferin içinde kayboldum; altını çizdiğim, tekrar dönüp baktığım pek çok satır oldu. Ama diğer yandan, anlatıcının zihniyle birlikte giderek belirsizleşen gerçeklik duygusu beni rahatsız etti. Sanki sadece bir hikâyeyi okumuyordum, aynı zamanda kontrol edemediğim bir bilinç akışının içine çekiliyordum. Bu da okumayı derinleştirmekten çok, yer yer daraltan bir deneyime dönüştürdü.
Kitapla asıl gerilimim burada başladı: Ben duygunun yoğunluğunu kabul edebiliyorum ama o duygunun tamamen dağınık, zeminsiz bir alanda ilerlemesine tahammül edemiyorum. Anlatıcının güvenilmezliği, metni daha “gerçek” kılmak yerine beni o dünyanın dışına iten bir unsur oldu. Çünkü ben, edebiyatta kaybolmayı değil, kaybolurken bile tutunabileceğim bir iç mantık arıyorum. “Yorgun Sevda” ise bunu bilinçli olarak reddediyor; ne net bir gerçeklik sunuyor ne de klasik anlamda bir sonuca varıyor. Tam da bu yüzden, okurdan yalnızca anlamasını değil, kontrolü bırakmasını talep ediyor gibi.
Belki de asıl mesele şu: Bu kitap bana bir şey vermediği için değil, verdiği şeyi kabul etmekte zorlandığım için bende eksik kaldı. Çünkü “Yorgun Sevda”, sevdayı bir doruk ya da çözülme anı olarak değil, yavaş yavaş çöken, belirsizleşen ve çoğu zaman hiçbir yere varmayan bir hâl olarak anlatıyor. Bu fikri zihinsel olarak anlasam da, duygusal olarak direnç gösterdim. Yine de inkâr edemem: Bu metin, sevmediğim yerden dokundu bana.
Okur kalın...Alıntı
Yorgun Sevda bende tuhaf bir ikilik yarattı. Bir yandan son derece sade cümlelerle kurulan o ağır, içe çöken atmosferin içinde kayboldum; altını çizdiğim, tekrar dönüp baktığım pek çok satır oldu. Ama diğer yandan, anlatıcının zihniyle birlikte giderek belirsizleşen gerçeklik duygusu beni rahatsız etti. Sanki sadece bir hikâyeyi okumuyordum, aynı zamanda kontrol edemediğim bir bilinç akışının içine çekiliyordum. Bu da okumayı derinleştirmekten çok, yer yer daraltan bir deneyime dönüştürdü.
Kitapla asıl gerilimim burada başladı: Ben duygunun yoğunluğunu kabul edebiliyorum ama o duygunun tamamen dağınık, zeminsiz bir alanda ilerlemesine tahammül edemiyorum. Anlatıcının güvenilmezliği, metni daha “gerçek” kılmak yerine beni o dünyanın dışına iten bir unsur oldu. Çünkü ben, edebiyatta kaybolmayı değil, kaybolurken bile tutunabileceğim bir iç mantık arıyorum. “Yorgun Sevda” ise bunu bilinçli olarak reddediyor; ne net bir gerçeklik sunuyor ne de klasik anlamda bir sonuca varıyor. Tam da bu yüzden, okurdan yalnızca anlamasını değil, kontrolü bırakmasını talep ediyor gibi.
Belki de asıl mesele şu: Bu kitap bana bir şey vermediği için değil, verdiği şeyi kabul etmekte zorlandığım için bende eksik kaldı. Çünkü “Yorgun Sevda”, sevdayı bir doruk ya da çözülme anı olarak değil, yavaş yavaş çöken, belirsizleşen ve çoğu zaman hiçbir yere varmayan bir hâl olarak anlatıyor. Bu fikri zihinsel olarak anlasam da, duygusal olarak direnç gösterdim. Yine de inkâr edemem: Bu metin, sevmediğim yerden dokundu bana.
Okur kalın...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Aptal olduğundan değil, insan olduğundan ağlıyor," diyorum sinirli sinirli, "neyiz ki biz?
Eşya mıyız ki, ağlamayalım? Eşya mı olduk?
Anestezili mi yüreklerimiz?"
Küçücüktük parmak kadardık oysa
Ağır sınavlardan geçtik intihar karneleri aldık
Korktuk ağlatıldık kanlı bayramlara zorlandık
Yıllar geçti tokat izleri içimizde hâlâ...