Sen mi zalimsin dünya?
Yoksa bu aşk mı cana yakın?
Sevenlerle otururuz birgün hepsi,
Hepsi hüzünlü birer yosun,
Sallanıp dururlar sevinç dalgalarında,
Boynu bükük, aciz hayat denizinde.
Ne çok yürek gördüm ben,
Hepsi bir yâr dalında tutulmuş.
Ne de çok zavallı bu yapraklar,
Hepsi adına tutunmuş.
Bir rüzgar gelirde savurur,
Savurur kestane saçını bana,
Kokusu ciğerimde zehir olur.
Sayıklarım adını, yine umutsuzca.
Sen mi zenginsin dünya?
Yoksa biz aşıklar mı yoksuluz?
Herkes hayatı yaşar, sarışını, kumralı.
Bizim ucu kırık kalemimiz var,
Her fırsatta yazarız da,
Ne gidip gelmeyenler yazılır,
Nede yazılıp dönen gelir.
Neler vardır baş ucumda,
Her biri sana yazılırdı umutsuzca,
Aklımı kaybettim adını duyunca,
Birgün Kerkük kalesinde seni ölü bulunca...
Sayıklarım adını, yine umutsuzca...